Knutselen met plantengenen

Met klassieke biotechnologie zijn we al eeuwen vertrouwd. Getuige daarvan is ons rijk aanbod aan klassiek veredelde brood-, bier-, wijn- en kaasproducten. Al 8000 jaar lang selecteert en kruist de mens plantenvariëteiten. De klassieke veredeling is al eeuwen gemeengoed geworden en deze kruisingen hebben tot doel de kwaliteit en de opbrengst van het kruisingsproduct te verbeteren.
De moderne biotechnologie of gentechnologie duwt deze klassieke technieken een eind verder want er wordt nu rechtstreeks in het erfelijk materiaal van bacteriën, planten en dieren ingegrepen en dit gebeurt doelgericht, in een kleinere tijdspanne en met veel lagere productiekosten. 

GGG’s hebben al heel wat stof doen opwaaien en niet iedereen is ervan overtuigd dat zij de huidige wereldproblemen zoals klimaatopwarming, voedselproductie en de mensheid in het algemeen vooruithelpen. Wie snel een eenvormig besluit van pro of contra GGG’s wil vinden komt algauw bedrogen uit en het verhaal zelf wordt er ook niet duidelijker op.
Globalisering van de wereldeconomie, samen met de schaalvergroting waarbij multinationals hun productie naar sweatshops in lageloonlanden verhuisden, deden geen goed aan de popularisering van transgene planten. In dergelijk klimaat sloeg ook de onafhankelijke wetenschap de bal volledig mis.

En toch bleef het onderzoek verdergaan en op basis van onderzoeksresultaten van 130 projecten door zo’n 500 onafhankelijke groepen komt de Europese Commissie met een verrassende verklaring naar buiten over de risico’s van GGG’s voor milieu en voedselveiligheid. Nieuwsgierig?
Deze lezing leunt aan bij de dossiers 91 en 92 van MeNS rond dit thema: twee pareltjes van neutrale en wetenschappelijk ondersteunende info. Nodig MeNS uit en jullie krijgen een groot aantal GGG’s op jullie bord. Of ze zullen verteerd worden zal de lezing moeten duidelijk maken.

Terug naar het overzicht